Bewoners aan de Lek

Ik heb een jaar geleden mijn huis aan het Bakelbos betrokken. Ben vanuit Utrecht hierheen gekomen met mijn twee zoons omdat ik absoluut verliefd werd op de stilte en de schoonheid van dit landschap en deze plek. Het huisje dat ik kocht was twee keer zo klein als ons huis in Utrecht. Iedereen raadde mij deze stap af, maar toch heb ik heel veel geld in dit huis gepompt om er een comfortabel, iets ruimer en mooier huis van te maken omdat ik ZO GRAAG op deze plek wilde zijn en mijn zoons een buiten jeugd wilde te schenken. Ik was vooral verliefd geworden op het uitzicht en de ruimte. Als vormgever en kunstenaar had ik behoefte aan die wijdse blik. En het straatje, met die bomen gaf me een gevoel dat de tijd had stilgestaan. De gemeente verzekerde me dat er geen plannen waren met het gebied en dat er de eerste 15 jaar bestemming buitengebied op rustte... Nog geen jaar later kan ik in de pen klimmen en schrijf ik brief na brief en ben ik genoodzaakt een werkgroep bewonersbelangen op te richten. Weg rust! Ik vind de situatie erg bedreigend en voel me misleid door de gemeente Culemborg. Ik was zo verschrikkelijk blij een plek gevonden te hebben die me rust en ruimte gaf en die pretentieloosheid uitstraalde. In Utrecht waren we al genoeg opgefokt met krankzinnig ambitieuze bouwplannen. Ik vind dat Culemborg zichzelf op de kaart zette door juist die rust en ruimte aan deze zijde van de spoorbrug te hebben gecreeerd. De aankomst bij het pontje mag van mij wel wat opgepimpt worden, maar juist de kleinschalligheid en rommeligheid maar vooral het ontbreken van vormgeving heeft zijn poezie! Ik hoop dat de Culemborgers daar juist trots op zijn!